/  Sylwetki  / 

Edgar Degas

Za życia niedoceniony i zapomniany, dzisiaj uznawany za jednego z największych malarzy końca XIX wieku. Każdy artysta w swojej twórczości jest zafascynowany kilkoma wybranymi tematami, które bierze na swój warsztat i stara się je zgłębić. Często przypominają one bardziej obsesje niż świadomie wybraną ścieżkę kariery.

Dla Edgara Degas taką obsesją było życie kobiet. Był nim zafascynowany przez całą swoją twórczość – kapiącymi się i tancerkami. Uważnie obserwował każdy gest, każdą rzecz z osobistej garderoby, ułożenie pościeli, złożone ubrania. Był zdania, że ręce trzymane w kieszeni mogą wiele powiedzieć o człowieku.

Warto pamiętać, że do czasów impresjonizmu zakres podejmowanych tematów przez malarstwo był mocno zawężony. Pod koniec XX wieku artyści zwrócili uwagę na „tu i teraz”. Zerwano z tematyką religijną i mitologiczną, a jeśli takie nawiązania się pojawiały to stanowiły jedynie punkt wyjścia do całkiem nowych interpretacji (np. Śniadanie na trawie Édouarda Maneta). Nagle przed artystami otworzyły się drzwi do portretowania tego co jest im najbardziej bliskie. Choć Degas brał udział w wystawach impresjonistów sam siebie nazywał po prostu realistą. W otaczającej kobiety przestrzeni nie chciał zmieniać niczego. Na swoich płótnach ukazywał najprostsze i najbardziej przyziemne zabiegi, bez upiększania.

Tytuły jego dzieł pięknie ilustrują mapę jego zainteresowań: Portret hrabiego Lepic z córkami (1873), Klasa tańca (1874), Próba baletowa na scenie (1874), Prasowaczka widziana pod światło (1874), Kłaniająca się primabalerina z bukietem (1877), Primaballerina (1878), Mała, czternastoletnia tancerka (1880), Egzamin z tańca (1880), Modystki (1882), Prasowaczki (1884), Po kąpieli (1885), Kobieta Rozczesująca Włosy (1887-1890), Błękitne tancerki (1890).

Tragedią artysty był pogarszający się stan wzroku. Pod koniec życia otaczające go przedmioty zaczęły tracić wyrazistość, coraz częściej zaczął sięgać po pastele i zwrócił się ku rzeźbie. Gdy wejdziemy do Museum d’Orsay w Paryżu i z głównej alejki skręcimy w prawo znajdziemy na środku sali Małą, czternastoletnią tancerkę. Rzeźba, która przypomina o najważniejszych dla Degas wartościach: formie, ruchu, realiźmie, prostocie, wzburzyła krytyków na wystawie impresjonistów w 1881r. Porównywana była wtedy do małpy i medycznego ewenementu. Degas po raz pierwszy i ostatni wystawił wtedy publicznie swoją rzeźbę. Ostatnie osiem lat życia spędził w całkowitych ciemnościach.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany.